نهج البلاغه - خطبه ها
خطبه 148 – خطبه درباره اهل بصره
خطبه 148
خطبه درباره اهل بصره
خطبه درباره اهل بصره
وَ مِنْ كَلام لَهُ عَلَيْهِ السَّلامُ
از سخنان آن حضرت است
فى ذِكْرِ اَهْلِ الْبَصْرَةِ
در باره اهـل بصـره
كُلُّ واحِد مِنْهُما يَرْجُو الاَْمْرَ لَهُ، وَ يَعْطِفُهُ عَلَيْهِ دُونَ صاحِبِهِ،
طلحه و زبیر هر یک حکومت را برای خود امید داشت، و به سوی خود می گرداند نه دوست خویش،
لا يَمُتّانِ اِلَى اللّهِ بِحَبْل، وَ لايَمُدّانِ اِلَيْهِ بِسَبَب،
آن دو نفر به سوی خدا نه به ریسمان محکمی چنگ می زنند، و نه به وسیله ای به او تقرّب می جویند،
كُلُّ واحِد مِنْهُما حامِلُ ضَبٍّ لِصاحِبِهِ، وَ عَمّا قَليل يُكْشَفُ قِناعُهُ
هر یک نسبت به دوستش کینه ای در دل دارد، و به همین زودی پرده از این حقیقت برداشته
بِهِ. وَاللّهِ لَئِنْ اَصابُوا الَّذى يُريدُونَ لَيَنْتَزِعَنَّ هذا نَفْسَ هذا،
می شود. به خدا قسم اگر به آنچه بخواهند برسند این جان آن را نابود می کند،
وَ لَيَأْتِيَنَّ هذا عَلى هذا. قَدْ قامَتِ الْفِئَةُ الْباغِيَةُ، فَاَيْنَ الْمُحْتَسِبُونَ؟!
و آن این را از میان برمی دارد. گروه ستمگر به پا خاسته اند، دراین میان جمعیتی که به حساب حق کار می کنند کجایند؟!
فَقَدْ سُنَّتْ لَهُمُ السُّنَنُ، وَ قُدِّمَ لَهُمُ الْخَبَرُ.
در حالی که راههای دین بر آنها روشن است، و پیش از این وقوع این حادثه را به آنان خبر داده اند.
وَ لِكُلِّ ضَلَّة عِلَّةٌ، وَ لِكُلِّ ناكِث شُبْهَةٌ. وَ اللّهِ لا اَكُونُ كَمُسْتَمِعِ
برای هر ضلالتی سببی است، و هر عهدشکنی را شبهه ای است. سوگند به خدا من مانند کسی نیستم که صدای
اللَّدْمِ يَسْمَعُ النّاعِىَ، وَ يَحْضُرُ الْباكِىَ، ثُمَّ لا يَعْتَبِرُ.
بر سر و سینه کوبیدن و فریاد خبردهنده مرگ را بشنود و دیده گریان را مشاهده نماید و از آن عبرت نگیرد.
