خطبه 48 – خطبه زمان رفتن به سوى شام

خواندن این مطلب 1 دقیقه زمان میبرد

خطبه 48
خطبه زمان رفتن به سوى شام

وَ مِنْ خُطْبَة لَهُ عَلَيْهِ السَّلامُ

از خطبه های‌ آن حضرت است
عِنْدَ الْمَسيرِ اِلَى الشّامِ

زمان رفتن به سوی‌ شام
اَلْحَمْدُ لِلّهِ كُلَّما وَقَبَ لَيْلٌ وَ غَسَقَ. وَالْحَمْدُ لِلّهِ كُلَّما لاحَ نَجْمٌ

حمد خدای‌ را هر بار که شب درآید و تاریک شود. و حمد خدای‌ را هرگاه ستاره درخشد و
وَ خَفَقَ. وَ الْحَمْدُ لِلّهِ غَيْرَ مَفْقُودِ الاِْنْعامِ، وَ لامُكافَاِ الاِْفْضالِ.

غروب کند. و سپاس خدای‌ را که نعمتش پایان نگیرد، و احسانش را هیچ جزا و پاداشی‌ برابر نگردد.
اَمّا بَعْدُ، فَقَدْ بَعَثْتُ مُقَدِّمَتى، وَ اَمَرْتُهُمْ بِلُزُومِ هذَا الْمِلْطاطِ حَتّى

امّا بعد، مقدمه سپاه خود را فرستادم، و به آنان امر کردم که در حواشی‌ فرات بمانند تا دستورم
يَأْتِيَهُمْ اَمْرى. وَ قَدْ رأَيْتُ اَنْ اَقْطَعَ هذِهِ النُّطْفَةَ اِلى شِرْذِمَة مِنْكُمْ

به آنها برسد. رأیم این است که از فرات بگذرم و به دسته ای‌ اندک از شما که در کنار دجله اند
مُوطِنينَ اَكْنافَ دَجْلَةَ، فَاُنْهِضَهُمْ مَعَكُمْ اِلى عَدُوِّكُمْ، وَ اَجْعَلَهُمْ مِنْ

برسم، و آنان را بسیج کرده همراه شما به جنگ با دشمنانتان ببرم، و آنها را
اَمْدادِ الْقُوَّةِ لَكُمْ.

یـار شـما قـرار دهـم.
– اَقُولُ: يَعْنى عَلَيْهِ السّلامُ بِالْمِلْطاطِ ههُنَا السَّمْتَ الَّذى اَمَرَهُمْ بِلُزُومِهِ، وَ هُوَ

] می‌ گویم: «مِلطاط» جهت حرکتی‌ است که به لشگر خود دستور داد آن جهت را بگیرند، که کنار
شاطِئُ الْفُراتِ. وَ يُقالُ ذلِكَ اَيْضاً لِشاطِىءِ الْبَحْرِ، وَ اَصْلُهُ مَا اسْتَوى مِنَ الاَْرْضِ.

فرات بود. و ملطاط به ساحل دریا هم گفته می‌ شود، و اصل معنای‌ این لغت زمین هموار است.
وَ يَعْنى بِالنُّطْفَةِ ماءَ الْفُراتِ. وَ هُوَ مِنْ غَريبِ الْعِباراتِ وَ عَجيبِها.-

و منظور حضرت از نطفه آب فرات است، و این از عبارات غریب و اعجاب انگیز است.[