نهج البلاغه - خطبه ها
خطبه 210 – خطبه در وصف سالكان
خطبه 210
خطبه در وصف سالكان
خطبه در وصف سالكان
وَ مِنْ كَلام لَهُ عَلَيْهِ السَّلامُ
از سخنان آن حضرت است
در وصف سالکان
قَدْ اَحْيى عَقْلَهُ، وَ اَماتَ نَفْسَهُ، حَتّى دَقَّ جَليلُهُ، وَ لَطُفَ غَليظهُ،
همانا عقل خود را زنده کرد، و نفسش را میراند، به طوری که جسمش باریک، و دلش نرم شد،
وَ بَرَقَ لَهُ لامِعٌ كَثيرُ الْبَرْقِ، فَاَبانَ لَهُ الطَّريقَ، وَ سَلَكَ بِهِ السَّبيلَ،
و نوری در نهایت فروزندگی برایش درخشید، که راه را برای او روشن کرد، و به آن نور راه را پیمود،
وَ تَدافَعَتْهُ الاَْبْوابُ اِلى بابِ السَّلامَةِ وَ دارِ الاِْقامَةِ، وَ ثَبَتَتْ رِجْلاهُ
ابواب سلوک او را به در سلامت و خانه اقامت راندند، و قدمهایش همراه
بِطُمَأْنينَةِ بَدَنِهِ فى قَرارِ الاَْمْنِ وَ الرّاحَةِ، بِمَا اسْتَعْمَلَ قَلْبَهُ،
آرامش تن در جایگاه امن و راحت استوار شد، چرا که قلبش را به کار گرفت
وَ اَرْضــى رَبَّــهُ .
و پروردگارش را خشنود ساخت.
