نهج البلاغه - خطبه ها
خطبه 191 – خطبه درباره معاويه
خطبه 191
خطبه درباره معاويه
خطبه درباره معاويه
وَ مِنْ كَلام لَهُ عَلَيْهِ السَّلامُ
از سخنان آن حضرت است
در بـاره معاویه
وَاللّهِ ما مُعاوِيَةُ بِاَدْهى مِنّى، وَلكِنَّهُ يَغْدِرُ وَ يَفْجُرُ،
به خدا قسم معاویه زیرک تر از من نیست، ولی او خیانت میورزد و گناه می کند،
وَ لَوْلا كَراهِيَةُ الْغَدْرِ لَكُنْتُ مِنْ اَدْهَى النّاسِ; وَلكِنْ كُلُّ غَدرَة
و اگر غدر و مکر نکوهیده نبود من از زیرک ترین مردمان بودم; ولی هر نیرنگی معصیت
فَجْرَةٌ، وَ كُلُّ فَجْرَة كَفْرَةٌ، وَ لِكُلِّ غادِر لِواءٌ يُعْرَفُ بِهِ يَوْمَ الْقِيامَةِ.
است، و هر معصیتی نوعی کفر است، و هر نیرنگ بازی را در قیامت نشانه ای است که به آن شناخته می شود.
وَ اللّهِ ما اُسْتَغْفَلُ بِالْمَكيدَةِ، وَ لا اُسْتَغْمَزُ بِالشَّديدَةِ.
سوگند به خدا که من با مکر و حیله غافلگیر نمی شوم، و با شدّت و سختی ناتوان نمی گردم.
