نهج البلاغه - نامه ها
نامه 18 – نامه به عبداللّه بن عباس فرماندارش در بصره
نامه 18
نامه به عبداللّه بن عباس فرماندارش در بصره
نامه به عبداللّه بن عباس فرماندارش در بصره
وَ مِنْ كِتاب لَهُ عَلَيْهِ السَّلامُ
از نامه های آن حضرت است
اِلى عَبْدِاللّهِ بْنِ عَبّاس وَ هُوَ عامِلُهُ عَلَى الْبَصْرَةِ
به عبداللّه بن عباس فرماندارش در بصره
وَ اعْلَمْ اَنَّ الْبَصْرَةَ مَهْبِطُ اِبْليسَ، وَ مَغْرِسُ الْفِتَنِ، فَحادِثْ اَهْلَها
بدان که بصره جای ورود شیطان، و کشتزار فتنه است، مردمش را به
بِالاِْحْسانِ اِلَيْهِمْ، وَ احْلُلْ عُقْدَةَ الْخَوْفِ عَنْ قُلُوبِهِمْ.
احسان امید ده، و گره ترس را از قلوبشان باز کن.
وَ قَدْ بَلَغَنى تَنَمُّرُكَ لِبَنى تَميم، وَ غِلْظَتُكَ عَلَيْهِمْ، وَ اِنَّ بَنى تَميم
به من خبر رسیده که با بنی تمیم درشتی کرده ای و از درِ خشونت درآمده ای، بنی تمیم جمعیتی هستند
لَمْ يَغِبْ لَهُمْ نَجْمٌ اِلاّ طَلَعَ لَهُمْ آخَرُ، وَ اِنَّهُمْ لَمْ يُسْبَقُوا
که ستاره ای از ایشان غروب نکرد مگر اینکه ستاره ای دیگر به جایش طلوع نمود، کسی در زمان جاهلیت
بِوَغْم فى جاهِلِيَّة وَ لا اِسْلام، وَ اِنَّ لَهُمْ بِنا رَحِماً ماسَّةً، وَ قَرابَةً
و اسلام به کینه جویی بر ایشان پیشی نگرفته، اینان را با ما خویشاوندی متّصل و نزدیکی
خاصَّةً، نَحْنُ مَأْجُورُونَ عَلى صِلَتِها، وَ مأْزُورُونَ عَلى قَطيعَتِها.
خاص است، ما را در صله رحم با آنان اجر است، و در قطع رحمْ مؤاخذه.
فَارْبَعْ اَبَا الْعَبّاسِ رَحِمَكَ اللّهُ فيما جَرى عَلى لِسانِكَ وَ يَدِكَ مِنْ
ابوالعباس! خدایت رحمت کند، در آنچه بر زبان و دستت از خیر و شرّ جاری شود
خَيْر وَ شَرٍّ، فَاِنّا شَريكانِ فى ذلِكَ، وَ كُنْ عِنْدَ صالِحِ ظَنّى بِكَ،
مدارا کن، که هر دو در این زمینه شریکیم، و در حسن ظنّم به وجود خودت پایدار باش،
وَ لايَفيلَنَّ رَأْيى فيكَ. وَالسَّلامُ.
و کاری مکن که نظرم از تو برگردد. والسلام.
