نهج البلاغه - خطبه ها
خطبه 188 – خطبه درباره اختصاص خود به پيامبر(صلى الله عليه وآله)
خطبه 188
خطبه درباره اختصاص خود به پيامبر(صلى الله عليه وآله)
خطبه درباره اختصاص خود به پيامبر(صلى الله عليه وآله)
وَ مِنْ خُطْبَة لَهُ عَلَيْهِ السَّلامُ
از خطبه های آن حضرت است
درباره اختصاص خود به پیامبر
وَ لَقَدْ عَلِمَ الْمُسْتَحْفَظُونَ مِنْ اَصْحابِ مُحَمَّد صَلَّى اللّهُ عَلَيْهِ
حافظان دین و سنّت از اصحاب محمّد ـ صلّی اللّه علیه
وَ آلِهِ اَنّى لَمْ اَرُدَّ عَلَى اللّهِ وَ لا عَلى رَسُولِهِ ساعَةً قَطُّ، وَ لَقَدْ واسَيْتُهُ
و آله ـ می دانند که من هرگز لحظه ای از فرمان خدا و رسول او روی نگرداندم، و با جان خود پیامبر را
بِنَفْسى فِى الْمَواطِنِ الَّتى تَنْكُصُ فيهَا الاَْبْطالُ، وَ تَتَاَخَّرُ فيهَا
یاری دادم آن هم در میدانهایی که شجاعان فرار می کردند، و قدمها به عقب
الاَْقْدامُ، نَجْـدَةً اَكْرَمَنِى اللّهُ بِها.
برمی گشت، با شجاعتی که خداوند مرا به آن گرامی داشت.
وَ لَقَدْ قُبِضَ رَسُولُ اللّهِ صَلَّى اللّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ وَ اِنَّ رَأْسَهُ لَعَلى
رسول خدا ـ صلّی اللّه علیه وآله ـ در حالی که سرش روی سینه من بود قبض
صَدْرى، وَ لَقَدْ سَالَتْ نَفْسُهُ فى كَفّى فَاَمْرَرْتُها عَلى وَجْهى. وَ لَقَدْ
روح شد، و جان آن حضرت در دستم روان گشت و آن را به چهره خود کشیدم. من عهده دار
وَليتُ غُسْلَهُ صَلَّى اللّهُ عَلَيْهِ وَآلِهِ وَالْمَلائِكَةُ اَعْوانى، فَضَجَّتِ
غسل آن حضرت ـ صلّی اللّه علیه وآله ـ بودم وفرشتگان درآن امر مرا یاری می کردند، در ودیوارهای
الدّارُ وَ الاَْفْنِيَةُ، مَلاٌَ يَهْبِطُ، وَ مَلاٌَ يَعْرُجُ،
خانه فریاد می کشیدند، گروهی از ملائکه فرود می آمدند، و گروهی دیگر به آسمان می رفتند،
وَ ما فارَقَتْ سَمْعى هَيْنَمَةٌ مِنْهُمْ، يُصَلُّونَ عَلَيْهِ حَتّى وارَيْناهُ فى
سر و صدای فرشتگان از گوشم جدا نمی شد، بر او درود می فرستادند تا او را در ضریحش
ضَريحِهِ. فَمَنْ ذا اَحَقُّ بِهِ مِنّى حَيّاً وَ مَيِّتاً؟! فَانْفُذُوا عَلى بَصائِرِكُمْ،
پوشانیدیم. پس چه کسی از من در حیات و مرگ به او سزاوارتر است؟! اینک با دیده بصیرت به راه افتید،
وَلْتَصْدُقْ نِيّاتُكُمْ فى جِهادِ عَدُوِّكُمْ. فَوَالَّذى لا اِلهَ اِلاّ هُوَ اِنّى لَعَلى
و باید در جنگ با دشمنانتان نیّت شما صادق باشد. به خداوندی که جز او خدایی نیست من بر
جادَّةِ الْحَقِّ، وَ اِنَّهُمْ لَعَلى مَزَلَّةِ الْباطِلِ. اَقُولُ ما تَسْمَعُونَ،
راه حق هستم، و دشمنان بر لغزشگاه باطل. آنچه را می شنوید می گویم،
وَ اَسْـتَغْفِـرُاللّـهَ لـى وَ لَكُـمْ .
و برای خود و شما از خداوند آمرزش می طلبم.
